- F.
- Th.
- S.
- A.
[3.
sg.
ind.
praes,
act. frendet cf.
infra 53
et Th. VI 1286,29 sqq. 3.
pl.
ind.
perf.
act. frenderunt,
cf.
infra 46
.]
I.
propr.
1.
ryczeć, chrząkac, kwiczeć; fremere, grunnire
murmurare.
Glossa
Pol.
GLb p. 133 : f-re aprum «kwyczecz».
2.
dentibus
et
abs.
:
zgrzytać
zębami; sonum facere cum
dentibus.
N.
explicationem
GŁOG. Alex. I fol. J IIa: f-re id est dentes adinuicem concutere.Glossa Pol.
RFil XXIV p. 379 (saec. XV) : f-erunt «scrzytaly».
3.
trzaskać (o gromie);
fragorem dare (de fulmine).
II.
transl.
wykrzykiwać, wydawać okrzyki (gniewu, rozpaczy);
clamorem edere, vociferari (iratum,
indignatione vel desperatione afflictum).
Constr.
a.
sq.
acc.
b.
sq.
abl.
,
v.
gr.
indignatione. c.
sq.
de :
Tom. VII p. 41 (a. 1524) : nemo non quaeritur, nemo non f-et de tanta victorie ocassione amissa.