- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
I.
propr.
gorąco, żar; aestus, ardor (solis).
II.
transl.
1.
wzburzenie,
podniecenie, poryw, gniew, żądza, namiętność; animi commotio,
impetus, furor, cupiditas.
2.
gorąca miłość, umiłowanie, gorliwość, żarliwość;
amor, calor, ardor,
studium.
Locut.
ad
1-2:
α. fervor cadit (exstinctus de pectore:
PAUL. CR.
p. 95, v. 477
), candet (in corde alicuius
IO. VISL.
p. 190,
v. 146
), cessat (
DŁUG. Hist. V
p. 110
)
, incalescit
(propensius:
KodKKr II
p. 390,
a. 1414)
, tepescit (
ConcPol X
p. 347, a.
1326)
.
β.
fervoris esse ad aliquem (
DŁUG. Hist. V
p. 538
:
papam eius f-is ad ... regem fore, ut etc.),
fervore affici (
CodEp III
p. 141, a.
1470
et saepius), cum fervore facere aliquid (
CRIC.
p. 50,
v. 265
), in fervore esse (de pugna:
DŁUG. Hist. I p. 286=
II
p. 46
ed. nov.), exsistere (
CRIC.
in
Tom. VII
p. 310, a.
1525).
Constr.
a.
abs.
b.
sq.
adi.
c.
sq.
gen.
subi.
,
obi.
(v.
gr. pacis:
IO. VISL.
p. 190,
v. 146
), praec.
tamen
gen.
explic.
amoris, caritatis, iracundiae;
item devotionis (et zeli:
KodWp II
p. 64, a.
1292
et saepius), gulae (
ib.
p. 392, a.
1326)
, perseverantiae (
CodEp III
p. 362,
a. 1489)
.