- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
[
dat.
-abl.
pl.
feminabus:
KsgPrzem I
p. 216
(a. 1433)
:
Caspar ... ipsis feminabus pro ... debitis ... satisfecit.
AKapSąd II
p. 113 (a.
1439)
:
cum inhonestis et suspectis
feminabus.
JusPol
p. 315 (a.
1474)
:
sequitur articulus ... quomodo a feminabus bona ... cadunt.]
kobieta, niewiasta;
mulier.
Occ.
małżonka; uxor (saec. XVI).
N. phil.
de
materia :
STOB. Parv. fol. B Ib : f-a etiam dicitur materia propter eius imperfectionem, quia ex ea non potest educi forma sine agente ipsam alterante et disponente, sicut f-a est imperfecta respectu viri nec producit prolem sine masculo.Cf. WROCŁ. Epit. fol. a. VIb.