- F.
- Th.
- S.
- N.
I.
1.
wynoszenie się,
buta, zarozumiałość; animi elatio, insolentia,
superbia.
Additur
ambitionis (
DŁUG. Hist. IV
p. 374
)
, arrogantiae (
KADŁUB.
p. 79
)
, extollentiae (
ib.
p. 49
: excellentiae:
HENRIC.
p. 188
)
, superbiae (
GALL
p. 11, 15
et saepius).
Cf. Th.
VI 331,75 sqq. Simili sensu fastus excellentia
(
CodVit
p. 880, a.
1429)
, iactantia (
ib.
p. 376,
a. 1416).
N. iuncturas
verbales
α. fastus perflat (corpus alicuius:
IO. VISL.
p. 201,
v. 451
).
β. in fastum conscendere (
GALL
p. 45,
13)
,
deduci (
MIECH. Chr.
p. 98
).
γ. fastu exasperari (
DŁUG. Op.
p. 50
)
, tumescere (
GALL
p. 11,
15
;
; tumere:
KodWp I
p. 194, a.
1242,
cf. Th.
VI 331,64), super se rapi (
KADŁUB.
p. 49,
cf.
HENRIC.
p. 188
),
item fastu ambitionis et superbiae facibus ardere (
DŁUG. Hist. IV
p. 374
)
.
2.
wstręt, obrzydzenie, odraza, niechęć; fastidium, taedium,
animus aversus.
N.
meton.
leprae:
AH XLIX p. 72 (saec. XV) : afflictos f-u leprae.
Locut.
adv. (ad 1-2):
cum fastu
wyniośle, zarozumiale, z niechęcią;
i. q. fastuose (
MARTIN. OP. Marg. fol.
n 2b
et saepius). Simili sensu
ad fastum :
ADAM p. 323 : ad f-um et mihi in probrum dicis.
II.
okazałość, przepych;
magnificentia, ostentatio,
splendor.
N.
locut.
fastus fastigium (
NIC. POL.
p. 66, v. 364
).
Dicitur
vanus (
AKap
p. 181, a.
1561).
Simili sensu
pl.
mundani et saeculares (
DŁUG. LibBen III
p. 477
).
N.
orationis :
OSTR. p. 115 : brevissimis ... verbis, nullo orationis f-u aut sexquipedali gradu incedentibus.