- Dc. (hoquetus),
- L. (hoketus)
rodzaj techniki w kompozycjach polifonicznych
XIII—XV w., polegający na rozbiciu melodii na drobne części; cantus interruptis
sonis constans, qui in arte musica saec.
XIII—XV in usu erat
*SSrSil I p. 375 (a. 1398) : novelle scole discipuli ... melodiam h-is intersecant, distantibus lubricant et mutetis wlgaribus nonnumcquam inculcant adeo, ut interdum antiphonarii et gradualis fundamenta despiciant.