- F.
- Th. (rec.),
- S.
- NGl.
- L. (omnes
- subst.),
- Bl.
I.
adi.
szlachetnie urodzony, znakomity, dostojny, wielki, sławny
(zwł. jako tytuł honorowy znaczniejszych osób);
nobilis, illustris, magnus (praec.
appellatio honorifica personarum dignitate eminentiorum)
Lites I p. 431 (a. 1325) : in dissentionibus et discordiis principum et virorum m-orum.
DokSul p. 364 (a. 1394) : in quibus piscinis ... pro nobis piscari volumus ... cum rex ... aut aliqui m-i hospites ad monasterium venerint.
KrMU p. 60, 42 (saec. XV) : vigilate non in ludis taxillorum, sed philosophorum in libris m-orum.
APozn I p. 113 (a. 1445) : ad concordiam ... m-orum dominorum terrestrium (cf. etiam AGZ XI p. 312, a. 1447).
II.
subst.
magnatus,,
-i
m.
dostojnik, wielki pan; homo
dignitate eminens, vir potens
KodMp II p. 287 (a. 1290) : vnum ex m-is Tartarorum ... interfecerunt.
Comment. VI p. 147 (a. 1329) : omnia facta, que sunt digne memorie commendanda, merito debent sigillis principum et m-orum testimonio solidari.
AUnii p. 4 (a. 1386) : cum litteris credentialibus ... principis Ladislai ... et ... nobilium mang-orum regni ... venimus.Ita saepius.
Constr.
a. abs. b.
sq.
gen.
ut supra.
Cf.
MAGNATES.