- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- L.
- A.
- N.
I.
abstr. zamieszkiwanie,
(stały) pobyt; loci usus habitandi causa, mansio.
Dicitur in imagine
regni coelestis (perpetua:
KodKKr I
p. 163, a.
1322).
N.
locut
. habitationem habere
mieszkać;
habitare (
KodWp II
p. 95,
a. 1294
et saepius,
cf.
Th.
VI 2468, 54).
Occ.
simultaneam cum aliquo
mieszkać wspólnie z kimś;
contubernio alicuius uti
StPPP VII p. 537 (a. 1494) : dux a domina Anna ... se sequestrabit ... nec ... cum eadem simultaneam h-em habebit.
II.
concr.
1.
pomieszczenie mieszkalne, dom, siedziba; locus,
ubi habitatur, domicilium,
sedes.
Glossae
Pol.
AGZ XVI p. 93 (a. 1471) : eorum hominum h-es in silva alias «szalasch».
ARect I p. 551 (a. 1515) : appreciaui istam h-em alias «gmach».
Constr.
a.
sq.
gen.
b.
sq.
pro:
DŁUG. Hist. II p. 292 (= IV p. 40 ed. nov. ): dux ... monasterium et h-es pro sanctimonialibus fabricat.
Simili sensu per abundantiam
habitationis domus
(e
Vlg.
2 Cor. 5, 1
Lites I
p. 67,
a. 1339
et passim) vel locus (e
Vlg.
Ps. 25,8
KodPol I
p. 5, a. fere
1153
et saepius).
N.
α.
apum
barć, ul;
apiarium
AGZ XVI p. 25 (a. 1465) : h-es apum vulgariter «barczy».Cf. HABITACULUM I 1 α.
β.
zagroda, obejście;
area cum aedificiis a colono
possessa
DŁUG. LibBen I p. 89 : interdum unus ager et h-o in plures filios ... protenditur ... ex quo venit, ut aliqua habitacula maiorem censum solvant, aliqua minorem iuxta quantitatem et qualificationem agrorum.Cf. HABITACULUM I 1 a.
2.
pomieszczenie mieszkalne wewnątrz budynku, mieszkanie, izba, komnata;
domus pars, cubiculum, v.
gr.
superior (
AKapSąd III
p. 206, a.
1524)
.