- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
I.
intrans.
A.
propr.
1.
dąć, wiać;
spirare.
Praec.
de
vento;
item de
vapore (
HUSSOW.
p. 44, v. 974
)
,
spiritu (
RFil XXIV
p. 70, a.
1415
:
f-vit spiritus
eius «vanol»).
2.
rozdymać się (o nozdrzach); inflari
BRUNO Qfr p. 411 : quibus ad novum facinus cor salit ... labia tremunt, nares f-ant.
B.
transl.
1.
udzielać natchnienia, pobudzać; inspirare
MPH II p. 90 (Herbord) : quae omnia f-nte Spiritu Sancto pueri altius suis imbibere pectoribus.
2.
sprzyjać;
favere
Inst. p. 124 : est enim difficillimum f-nte fortuna mediocritatem tenere.
II.
trans.
A.
propr.
1.
wydmuchiwać, wydechiwać;
efflare, exspirare
FROVIN. p. 73, v. 11 : nec spumas ore cyathi ... f-bis ab ore.
2.
nadymać;
inflare,
tantummodo in imagine
collum suum:
PEREGR. fol. m IIa : qui f-at collum suum, ut contemnat laicos, religiosos et pauperes Christi.
2.
ignem
podsycać przez dmuchanie; flando excitare
GLb p. 42 : follis dicitur mantibrum fabri ad f-ndum ignem.
N. in
imagine
KOMOR. p. 115 : f-ntibus aliquibus sussurationibus et detractoribus Christi indignationem domini pape contra religionem i. ordinem FM incenderunt.
B.
transl.
sprawiać, powodować;
efficere
CantMAe I nr 91, v. lb (ante a. 1523) : angelus cum salutavit, Te Virginem informavit, quod virtus Dei f-vit.Cf. CONFLO