- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- L.
- A.
- K.
[
comp.
orientalior :
InstrAstr
p. 67 (saec. XV
in.in)
:
si civitas tua sit orientalior quam Arim.
Tom. IX
p. 221 (a.
1527)
:
portum Finum, qui ... est
occidentalior Portu Veneris, orientalior autem quam Genua.]
I.
adi.
1.
wschodni,
położony na wschodzie; in regione solis orientis
situs.
N.
de
Ecclesia (
KodWp I
p. 530, a.
1286
;
CIOŁ. Lib. II
p. 109, a.
1428
et saepius).
2.
wschodni,
przywieziony ze wschodu; ex oriente
proveniens
InwKKr p. 4 : duo zaphiri et quattuor margaritae o-es.
II.
subst.
1.
orientales,,
-ium
m.
kraje położone na wschodzie, ludy zamieszkujące
wschód;
regiones in oriente sitae, populi,
qui orientem inhabitant (saec. XV).
2.
orientalia,,
-ium
n.
ziemie wschodnie; terrae in oriente
sitae
MARTIN. OP. Chr. p. 320 : Luduvico vero o-ia cesserunt, omnis scilicet Germania vsque ad Rheni fluenta.