I. omylny, popełniający błędy, grzeszny; qui falli potest, errori obnoxius

JAC. PAR. Var. I p. 358 : Romanus pontifex solus facere non potest, cum sit ... fallibilis, o-is.

Id. OpIn p. 322 : ille errare potest, nec omnem habet scientiam, et o-is est ... per iram, cupiditatem.

II. sq. ab nie dający się odłączyć od czegoś; qui separari nequit, inseparabilis

JAC. PAR. Serm. fol. 67a : natura humanitatis in Christo ... coniuncta fuit ... divinitati, ideo non fuit o-is ab ea.