- Dc.
- NGl.
- B.
- L.
- N.
iur.
t. t.
I.
wierzyciel biorący w zastaw majątek dłużnika;
qui debitoris bona pignore cepit
PrPol p. 207 (a. 1390) : Iudeus prior in citacionibus existit post G. o-em super XXIII marcis.
ArPrawn X p. 72 (a. 1399) : si debitor equos obligatos pro maiori pecunia venderet, restituet o-i superfluum.Glossa Pol.
AGZ XIV p. 372 (a. 1453) : debet exemere omnes o-es alias «szastawniki» de bonis Stanimirz.
Additur
a.
gen.
StPPP VIII p. 730 (a. 1399) : o-or hereditatis.
ArPrawn VI p. 118 (a. 1554) : o-or bonorum.
b.
de:
AGZ I p. 31 (a. 1464) : Dobeslaus ... castellanus o-or de Woykowicze praedio.Cf.
c.
in
c.
abl.
AGZ XIII p. 465 (a. 1465) : Dobeslaus ... castellanus o-or in Hwykowicze praedio.
II.
dłużnik
zabezpieczający zastawem wzrost należności;
qui fidem pecuniae solvendae
pignore dato praestat
StPPP II p. 559 (a. 1447) : Andreas o-or ipsius argenti, qui obligavit in ipso Gehorgio eundem (sic ) argentum.