- F.
- G.
- S.
- Dc.
- NGl.
- L.
- A.
- K.
I.
1.
nadanie imienia; nominis
impositio
MIECH. Chr. p. 14 : quem porcum seruabat Piastpro tondenda cesarie et n-e filii sui, prout mos gentilium fuit.Meton. nazwa; appellatio
KodKrak p. 685 (a. 1462) : pro sexingentis florenis eiusdem valoris et n-is (cf. supra viginti florenos Vngaricales).
N. distinctiones
gram.
Gramm. p. 180 (saec. XV) : verbum vocatiuum significat n-em propriam in generali, specificabilem(ed. -e) per quamcumque n-em ... in speciali.
GŁOG. Alex. II fol. C IIa : verbum vocatiuum est, quod significat generalem n-em specificabilem per qualitatem proprie denominationis, id est per nomen proprium, vt: ego vocor Petrus vel ego nominor.
Item phil.
absoluta:
ExPhys fol. l Ia : illius est motus, quod denominat, sed hoc est verum de n-e absoluta.
2.
nazwanie,
wymienienie po imieniu (zwł. w sądzie);
appellatio nominatim (praec.
coram iudice)
Lites (Ch) I p. 15 (a. 1320) : in iudicio n-o domini non habeat locum, quando agitur iudiciopossessorio.
RotKal p. 158 (a. 1409) : duos compatres expresit ([sic) ]circa n-e testium.Ita saepius. Ad rem cf. Balzer, Przewód sądowy p. 163,170. Occ. debiti :
CracArt I p. 94 (a. 1435) : affuit ... huic n-i debiti ... Claus Kezinger ... et debitum 400 marcarum testatori solvendarum ... recognovit.
N.
locut.
in delictis
powoływanie się na współwinnych; indicatio sociorum delicti
ArPrawn IV p. 111 (saec. XV ex.ex) : peccata suos tenent tantummodo actores et secundum canonicam aequitatem n-o in delictis non vendicat sibi locum.
II.
nominacja, wyznaczenie na stanowisko; designatio ad munus gerendum (saec. XV—XVI)
.
Constr.
a. sq.
gen.
obi. b. sq.
gen.
subi. Simili sensu
sq.
adi.
,
v.
gr. laicalis (opp. papalis:
CatEpCr
p. 234, a.
1525)
, regia (
Tom. I
p. 92,
a. 1510).
N.
locut.
nominationis litterae (
ib.
).