- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- NGl.
- A.
[acc.
pl.
muliebreis
cf.
infra 25.
abl.
pl.
muliebris:
PomnLw I
p. 97 (a.
1388)
:
cum duobus muliebris palliis et pellibus muliebris.]
I.
adi.
1.
propr. dotyczący
kobiety,kobiecy; qui ad mulierem spectat,
mulieris est (praec.
vestimenta,ornatus).
N.
a. crimen
zbrodnia popełniona na kobiecie; in muliere perpetratum
DokMp I p. 236 (a. 1387) : procurator monasterii ... nobis ... supplicavit pro criminibus capitalibus m-bus, que mulieres in Przeczlauicze ... sunt occise.
b.
sporządzony przez kobietę;
a muliere confectus
DŁUG. Hist. V p. 536 : mors Bernardi de Schumborg ... est secuta, veneno m-i, ut plerique putaverant, procurata.
2.
transl.
niemęski, zniewieściały;
mollis, effeminatus (saec.XV).
Occ.
mus.
cantus :
GALLIN. fol. A IIb : post m-eis illos cantus et musicam effoeminatissimam.
Praec.
tempus
niepewny,niestały;
inconstans,
instabilis
MARTIN. OP. Chr. p. 380 : Hildegardis de tempore m-i prophetauit in hunc modum etc.
JAC. PAR. RefEccl p. 55 : incidimus quippe in tempora m-ia, mollia et frigida, instabilia et arcta, ratione devia.
Ib. p. 345 : puto nostra tempora dici debere m-ia, superficialia et hypocriticalia, quia actiones hominum ... se conformant voluptuose, superficialiter et ex hypocrisi.
II.
subst.
1.
muliebria,,
-ium
n.
pl.
menstruacja;
menstrua.
Glossa
Pol.
GLb p. 65 : m-ia, mulierum menstruatio, quibus deficientibus deficit vis pariendi cum eis, «zenska nyemocz rozrodzenya».
2.
gram.
muliebre,,
-is
n.
rodzaj żeński; genus
femininum.