- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
I.
adi.
1.
dziwny, osobliwy, niezwykły, niespotykany; mirus,
singularis, admiratione dignus, admirandus.
Occ.
pomocny, skuteczny;
efficax
NIC. POL. p. 154, V. 4 : et est m-e unguentum aque descendenti ad oculum, quando cum eo inungitur caput.
N.
interpretationem
a.
nominis proprii loci
DŁUG. Hist. I p. 10 (= I p. 74 ed. nov.) : villam Dzywno, quod in Polonicali idiomate sonat m-e.
b.
cognominis
ChrPol p. 618 : Boleslaus primus, qui dictus est Chabri id est m-is.
2.
(de Deo) cudowny; mirificus, qui mirabilia facit
DyplMog p. 75 (a. 1381) : Deus ... m-is in maiestate.Cf. Th. VIII 1050,43 sqq.
Constr.
sq.
in c.
abl.
(ut supra).
II.
subst.
mirabilia,,
-ium
n.
1.
rzeczy dziwne,
nadzwyczajne, niezwykłe, osobliwości; res
mirae, rarae, eximiae,
phaenomena.
Occ.
sg.
ChrPP p. 436 : ecce m-e: propinatur cerevisia, porcellus occiditur, nec tamen cervisia neque porcellus minuitur.
Ib. p. 452 : contingebat autem ibi m-e, nam singulis noctibus armati quasi pugnaturi agitabant in hostes.
N.
a.
loco cognominis
ChrPP p. 439 : imperator ...Otto Ruffus sive M-ia mundi cognominatus est.
b.
loco inscriptionis libri
AKap Sąd III p. 290 (a. 1507) : domino Jeronimo Sacramentale et Resolutorium cum M-biis rationis ... lego.
Ib. I p. 221 (a. 1521) : libri depositi ... Iulius Silinus (sic ) De m-bus mundi.
2.
cuda (działane
przez Boga lub świętych); miracula
(a Deo vel sanctis
facta).