I.
(de rebus) zasłużony, należny; emeritus, iure accipiendus, debitus (saec. XVI).
II.
(de hominibus)
taki, który się zasłużył, zasłużony, godny;
emeritus, iustus, dignus;
saepe additur bene, optime (de aliqua re).
Constr.
sq. dat.
personae. Cf.
BENEMERITUS.