- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- L.
- A.
I.
adi.
1.
propr.
męski; masculinus (praec. de sexu).
N.
α.
in imagine
tus :
PAUL. CR. p. 84, v. 96 : fudit et ad calidos m-a tura focos (e Verg. Ecl. 8,65 ).
β.
meton. należący do mężczyzny; qui maris
est
*Tom. XIV p. 673 (a. 1532) : ducatus Armorici, quem incolae petierunt uniri fisco regio et in posterum censeri iuris saliqui, quo quae provinciae censae sunt, dicuntur m-ae et a regia corona nunquam separantur.
2.
transl.
mężny, silny; fortis, virilis.
II.
subst.
masculus,,
-i
m.
1.
mężczyzna (w sile wieku), samiec; mas (adultus, maturus).
2.
dziecko płci męskiej, chłopiec; infans sexus
masculini, puer
PrzywKr p. 10 (a. 1375) : heredibus utriusque sexus tam m-is quam eciam puellis.
GŁOG. Alex. I fol. B Va : m-us ... recenter natus eiulando clamat et dicit ‘a’ et femella recenter nata clamat ‘e’.Glossa Pol. ad I—II:
GLb p. 62 : m-us, masculini sexus «mąsczynskyey plczy, parobek vel chlopyecz, samyecz».