- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- L.
- K.
I.
1.
w ludzkiej naturze, jako człowiek (o Chrystusie); in
natura humana, ut homo (de Christo).
2.
(respiciuntur formulae mortem significantes) jak się ludziom zdarza; ut natura humana fert,
v.
gr. aliquid accidit alicui (item in
aliquo:
KodWp I
p. 447, a.
1331
et saepius), contingit, obtingit (alicui; de aliquo:
KADŁUB.
p. 152
et saepius;
in aliquo:
KsgŁawKr
p. 52, a.
1369
; additur
aliquid mortiferi:
ŹrWaw I
p. 82, a.
1487
; item
aliquem exui et mori:
AKapSąd I
p. 282, a.
1499)
, evenit (de aliquo:
KodPol II
p. 177, a.
1306
; in aliquo
*LhnUrk II
p. 134, a.
1343).
3.
a.
ludzkimi
siłami, ludzkim rozumem; vi vel ratione
humana,
v.
gr.
conicere aliquid (
MATTH. Prax.
p. 75
)
, invenire
sim. (
VITELO OpM
p. 44
et saepius), item
sibi providere (
SCARB.
p. 142
)
.
Cf.
Th.
VI 3098,17
sq.
Occ.
za sprawą ludzką;
ab hominibus,
v.
gr. evenit aliquid alicui (
Tom. I
p. 92, a.
1510).
b.
z ludzkiego nakazu, prawem ludzkim; lege
institutoque humano
ConcPol II p. 123 (a. 1528) : quae decimae sunt inevitabile debitum ... Dei, prima ab origine usque mundi et divinitus et h-s constitutum.
*Dogiel I p. 127 (a. 1530) : iure nostro, quod nobis versus ... Hungarie regnum tam divinitus quam h-s competere dignoscitur.
II.
1.
jak przystoi człowiekowi, godnie; ut hominem
decet, par est.
2.
po ludzku, życzliwie, uprzejmie; humaniter,
clementer, comiter.