- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
I.
adi.
1.
de rebus
a.
honorowy, dotyczący honoru (szlachcica); qui ad
honorem (i. fidem viri nobilis) pertinet
AGZ XVII p. 83 (a. 1472) : te submisisti tuo verbo h-o in primo termino parere.
b.
ofiarowywany w dowód szacunku; qui honoris gratia
datur.
Glossae
Pol.
GLb p. 114 : vinum h-um, quo reges aut alii honorantur, «pocztha» vel «darowne vyno».
GLcerv p. 584 : h-um munus «poczta».
2.
de hominibus: honorowy, pełniący honorowo jakąś
funkcję; qui nulla mercede pacta honoris
gratia munere aliquo fungitur, v.
gr.
arbiter (saec.
XVI).
II.
subst.
honorarius,,
-ii
m.
dostojnik, dygnitarz; unus e
proceribus, magistratus superior
Tom. X p. 101 (a. 1528) : ut ... ad eum conventum consiliarios et h-os atque etiam terrarum Mazoviae nuntios mittant.Cf. HONORATUS II HONORATOR.