- F.
- Th.
- B.
- S.
- Dc.
I.
de rebus
1.
krótkotrwałość, znikomość; brevitas, rei caducae conditio,
v.
gr. nubis (
NIC. BŁ. Serm. I
p. 36
).
2.
niedostatek; penuria,
inopia
KodWp I p. 361 (a. 1264) : intuentes f-em et defectus nostre civitatis Kalis ... de singulis currubus hospitium advenientium salque portancium, quartale salis ... donamus.
3.
singulare:
pogłoska?
c. voce fragoris
confundi videtur
KodWp III p. 83 (a. 1357) : ne prefata comutacio seu comutacionis ... protestacio f-e alicuius calumnie in irritum possit deduci.
II.
(de hominibus) słabość, ułomność (w znaczeniu moralnym), skłonność do złego;
debilitas, animus ad malum
propensus.
Simili sensu per
abundantiam fragilitatis defectus (
ArPrawn I
p. 218, saec.
XV).
Dicitur
humana (humanae
condicionis:
KodWp I
p. 266, a.
1252
;
KodKKr I
p. 93, a.
1271
et passim;
cf. Th.
VI 1230,53), sexus (feminei), item
linguae (
AKapSąd I
p. 27, a.
1433)
, oculorum (
ZABOR. Tract.
p. 33
).
Cf. Th.
VI 1230,30.
N.
glossam Pol.
(ad
I—II) :
GLb p. 43 : f-as «nyedostatek».