[FIDEIFRAGUS]
s.
FIDEFRAGUS
s.
FRAGUS,
-a, -um
- Th. (rec.),
- Bl.
- Dc.
- B.
- L.
- K.
wiarołomny; qui fidem
frangit, perfidus, infidelis
LibDisp p. 87 : de vobis tamquam de mendace f-o ... loqui permittam.
Tom. II p. 170 (a. 1513) : dux Moscovie ... pacem firmiter nobis tenere jurans, sine ulla causa pacem eandem fregit et dominia ... ducatus nostri ... invasit ... sed Deo volente hactenus homo f-us non prevaluit.
Ita saepius, praec. abs. loco subst.
Glossa
Pol.
GLcerv p. 566 : f-us, qui fidem frangit „zdrayca”.
N. constr.
sq. gen. obi.
Dogiel I p. 573 (a. 1410) : omnibus monitionibus, improperiis, correptionibus tamquam fidei fragi omnium subditorum ... nos submittimus.
KodZagr p. 189 (a. 1514) : qui ... f-i Polonorum coram imperatore narrarunt sic, ut sibi ius quesitum contra Polonos effugerent.Cf. Th. VI 654,61 sq.
Syn.
periurus (
AAlex
p. 161, a.
1502).
Occ.
zmienny, niestały;
mutabilis, fluxus
IO. LUD. p. 86, 175 : fortuna f-a, que velud frondes lenissimo flatu huc atque illuc impellitur.