- F.
- Th.
- Bl.
I.
1.
propr. wyniosły,
wysoko położony; excellens, altissimus, sublimis (saec. XVI
in.).
2.
in imagine: trudny;
difficilis, arduus
KrMU p. 56,24 (a. 1432) : postquam ego ad huius p-i gradus (de munere rectoris studii generalis ) onera michi utique importabilia ferenda constituor.
DŁUG. Op. p. 48 : p-um equidem et arduum illud reprehensionis iter a debili animo et fide clauda adiri non poterat.
II.
1.
(de rebus) wspaniały, świetny, okazały, znakomity; nobilissimus, insignissimus,
praestantissimus
,
v.
gr. beneficium (
DokKKr I
p. 585, a.
1449)
, dignitas (
KADŁUB.(Pl) p. 111)
, laudes BVMariae (
CIOŁ. Lyr.
p. 157
)
, mysterium (
KodKKr I
p. 246, a.
1351)
, sacramentum (
KodKrak
p. 515, a.
1384)
, tractatus (
Tom. III p.
384, a. 1515).
2.
(de hominibus) znakomity, dostojny, wysoki;
excellens, nobilis, illustris; praec.
loco appellationis honorificae, quae
proceribus et regibus
tribuebatur
; item BVMariae (
PommUrk II
p. 401, a.
1279
et saepius).