- F.
- G.
- Bl.
- S.
- L.
I.
gram.
dotyczący (wyrażony w) liczbie
mnogiej; qui ad plures pertinet, ad plures spectat,
v.
gr. locutio (
Lites II
p. 173, a.
1413
;
FormJ
p. 41
et saepius).
Praec.
numerus
liczba mnoga (saec.
XV). Simili sensu
abs. loco
subst.
pluralis,,
-is
m.
; item
plurale,,
-is
n.
BYSTRZ. Top. fol. v IIIb : secundum Priscianum p-e nihil aliud est quam singulare geminatum.
WROCŁ. EpitConcl fol. a IVb : in principio Deus creauit Heloim, quod est p-e huius nominis Hel, quod idem est quod Deus.
II.
(sq.
in
c.
abl.
)
obfitujący w coś, posiadający coś w
nadmiarze;
abundans
SSrSil VIII p. 17 (a. 1459) : in civitatibus, opidis et castris amabilis et numerosa Silesia, in populis et plebibus p-is et operosa.
ZABOR. Tract. p. 44 : quid ... dicent in beneficiis p-es, de suis illegitimis iactitantes dispensationibus.