- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- A.
I.
1.
de hominibus: niegodny, nie wart, nie zasługujący na coś; non dignus, immerens.
2.
de rebus:
niegodny, nieprzystojny, niestosowny; non
dignus,
dedecorus.
Saepe in iunctura
aliquid existimare (putare) indignum
(saec.
XV—XVI).
Occ.
α.
mały, lichy; parvus,
vilis
DŁUG. Op. p. 14 : haud i-am secum bibliothecam referens in Poloniam rediit.Cf. Th. VII 1,1192,51. β. bezprawny; qui contra legem fit
AGZ XVI p. 31 (a. 1465) : Tharnawsky eundem Szobyensky condemnavit racione i-e transposicionis termini.γ. niezasłużony; immeritus
IANIC. p. 55, v. 88 : Europae populi ... i-a Lasci morte dolete mei.
Constr.
ad
1—2: a.
sq.
gen.
b.
sq.
dat.
c.
sq.
abl.
(item
abl.
supini).
d.
sq.
ad :
DŁUG. Op. p. 535 : i-i et viles estis ad regimen.Cf. Th. VII 1,1191,82 sqq. e. sq. acc. c. inf. f. sq. ut. g. sq. quod :
CorpJP III p. 356 (a. 1518) : id esse ... nomine Christiano i-um, quod debeant ... ea ... retinere.
II.
oburzony, gniewny;
i. q. indignans, iratus (saec. XVI).