I. niestosowny, nieodpowiedni; inconveniens, incommodus. Occ. pro subst. i. q. damnum

*PommUrk VII p. 86 (a. 1327) : sic sequeretur inconveniens et magnum iuris i-um videlicet, quod ... Sundenses de sua rebellione ... consequerentur commodum.

Cf. INCONGRUE I 1.

II. gram. niezgodny tj. sprzeczny ze składnią zgody; qui contra congruentiam fit

GŁOG. Alex. II fol. a Va : hec enim persona est congrua: homo currit, sed hec es i-a: homines currit.

Id. Porph. fol. a IIIa : grammatica est ... de congruo et i-o.

Cf. INCONGRUE II.