- F.
- Th.
I.
vi quasi correctiva
1.
co więcej, raczej, a nawet, a właściwie; (non), sed
(potius), magis.
Eodem sensu
immo etiam, immo vero (verius), quin immo; item in
locut. non solum ... sed immo etiam (etiam immo).
2.
(post negationem) a raczej, (a) przeciwnie;
potius, contra.
Eodem sensu
immo potius, immo verius, quin immo, sed immo.
Ad 1—2 cf.
etiam
QUIN IMMO
II.
vi elativa:
(a) nawet, a do tego, a co więcej, a ponadto;
etiam, et
quidem, insuper.
N.
α.
dum immo
byle tylko;
dummodo
KodMp II p. 273 (a. 1330) : sibi sculteto ... libertatem concedere volumus et fauorem, dum imo sibi voluerit vsurpare.
β.
non immo
ani nawet, nawet w wypadku kiedy; ne quidem
ConcPol X p. 369 (a. 1406) : numquam uterque in solidum teneatur satisfacere, antequam absolvantur; non imo altero solvente, alter liberatur a dampno dato.
III.
singularia
1.
więc?
przeto? ergo?
itaque?
*PommUrk V p. 122 (a. 1313) : cum mors sit generalis omnibus ... hora vero et qualitas specialis ... nos imo tamquam confratres ... sepulturam ... elegimus etc.
2. [i. q. item?
KsgJan p. 682 (a. 1489) : Lissowsky ([dat.) ]30 florenos dedi pro expeditione ymmo; idem eodem die eidem Lissowsky pro viginti ulnis panni Machaliensis.