Ogólne
Pełne hasło
Więcej

ORBIS

Gramatyka
  • Formyorbis
  • Etymologiałacina starożytna
  • Odmiana -is
  • Część mowyrzeczownikrzeczownik
  • Rodzajmęskiżeński
Znaczenia
  • I. circulus, rota, linea rotunda.
    • A.
      • 1. rota currus.
      • 2. cingulus e metallo factus, (etiam) armilla, anulus.
      • 3. superficies rotunda,
      • 4. + vitreus vitrum rotundum
      • 5. catillus rotundus
      • 6. + pelvinus pelvis rotunda
    • B.
      • 1. oculus, (etiam) oculi foramen;
      • 2. volumen, glomus.
    • C.
      • 1. orbita, cursus siderum, solis, lunae.
      • 2. + signorum circulus zodiacus.
    • D. + in orbem, per orbem, in orbe in orbem circum, ad formam circuli. ex ordine, in vicem (saec. XV ex. - XVI)
  • II.
    • A.
      • 1. + caelestis corpus caeleste quodlibet.
      • 2. sphaera mundi.
      • 3. caelum, aether, firmamentum.
    • B.
      • 1. + terrae, terrarum mundus, terra (praec. eius pars habitata explorataque)
      • 2. genus humanum, (omnes) homines (saec. XVI).
      • 3. regio,terra (saec. XVI).

Pełne hasło

ORBIS, -is m.
  • F.
  • Th.
  • Bl.
  • S.
  • Dc.
  • NGl.
  • B.
  • N.
  • A.
  • L.
[generis f.
LIBAN Mus. fol. C VIIb : in parvissimam orbem colligit vndam.
Item infra 1095,7.
]
I. koło, krąg, okręg; circulus, rota, linea rotunda.
A. de variis rebus circuli formam habentibus.
Praec.
1. koło u wozu; rota currus.
Inde meton.
Fortunae koło fortuny, zmienność, niestałość losu; i.q. fortunae, sortis mobilitas (saec. XV-XVI).
2. obręcz metalowa, (także) bransoleta, pierścień; cingulus e metallo factus, (etiam) armilla, anulus. Glossae Pol.
OrdUst p. 20 (a. 1548) : o-em ... argenteum, hoc est «obrącz».
CracImpr p. 242 (a. 1549) : in molendino ... vanna cum ferreis o-bus alias «obrączamy», item caldar in muro.
3. tarcza, krąg; superficies rotunda, v. gr. lunae.
N.
plenus pełnia księżyca; luna plena (saec.ex.).
4. vitreus et abs. : okrągła szyba, gomółka; vitrum rotundum
StPPP XII p. 469 (a. 1531) : de qua officina vitreatoria solvuntur marcae quatuor, vitra ducenta, o-es vitreae mille.
Tom. XVII p. 119 (a. 1535) : memineritis o-ium vitreorum cum armis nostris, quos dudum adduci nobis facere ex Flandria debuistis.
Ita saepe. Glossa Pol.
RachWaw p. 347 (a. 1545) : o-bus alias «schib».
Syn.
speculum ( ib. p. 310, a. 1542 et saepius). Distinguuntur orbes Cracovienses et Venetiani ( ib. p. 258, a. 1540 et saepius); item novi laboris ( ib. p. 348, a. 1545), de vitro Veneto pro fenestris ( ib. p. 311, a. 1542), ad coquinam vel pistrinum ( ib. p. 347 et 348, a. 1545), supra coquinam ( ib. p. 348, a. 1545). Cf. ORBICULUS II 2.
5. talerz; catillus rotundus
ArLit I p. 113 (a. 1449) : si quis ... tempore prandii circa mensam in alterum o-em, patinam ... iactare ... ausus fuerit, medium florenum communitati solvere debebit.
AKap p. 64 (a. 1541) : comperierunt in ... cista pelvim, fusorium, scutellas sex, o-es X, crateres III.
Ita saepius.
Distinguitur
argenteus ( ArHist XI p. 126, a. 1568) , stanneus ( CracImpr p. 205, a. 1543 ; de stanno: ArPrawn I p. 95, a. 1576 ; ex stanno: RegPerc p. 82, a. 1576) .
6. singulare pelvinus okrągła miednica; pelvis rotunda
ArLit VII p. 605 (a. 1581) : o-es pelvini alias «miednicze».
B. de variis rebus globi formam habentibus.
Praec.
1. oko, gałka oczna,(także) oczodół; oculus, (etiam) oculi foramen; item oculorum orbes.
2. zwój, kłąb; volumen, glomus.
C. de circulis caelestibus
1. orbita ciał niebieskich; orbita, cursus siderum, solis, lunae.
2. signorum koło zodiakalne; circulus zodiacus.
D. in locut. adverbialibus α. in orbem, per orbem, in orbe w koło, w krąg; circum, ad formam circuli. β. in orbem w koło, kolejno; ex ordine, in vicem (saec. XV ex. - XVI).
II. de mundo
A. praeter terram
1. caelestis et abs. : ciało niebieskie; corpus caeleste quodlibet.
Praec.
lunae księżyc; i.q. luna ipsa.
2. sfera niebieska; sphaera mundi.
N.
inferior świat podksiężycowy; mundus infra Lunam situs
WROCŁ. Epit. fol. 1 IVa: anima nobilis mouens inferiorem o-em non mouetur per accidens.
3. niebo, sklepienie niebieskie; caelum, aether, firmamentum.
B. de terra
1. terrae, terrarum et abs. : ziemia, świat (zwł. znany, zamieszkały); mundus, terra (praec. eius pars habitata explorataque). Saepe additur totus, universus (universalis); item catholicus, Christianus; immo terrenus ( CodEp III p. 46, a. 1450).
N. locut.
orbi recedere umierać; mori
AGZ XIX p. 400 (a. 1492) : litteram reposuit ... Andreas, in qua continetur, quia ipsa domina o-i recessit ... et post mortem suam ... inscripsit etc.
2. świat, tj.(wszyscy) ludzie; genus humanum, (omnes) homines (saec. XVI).
3. część świata, kraina; regio,terra (saec. XVI).
Dicitur v. gr.
Arctous ( PAUL. CR. p. 109, v. 169 ), Polonorum ( IO. VISL. p. 166, v. 37 ).
Tło: rękopis Rps 3007 III (XV wiek), Źródło: polona.pl
ISSN 2300-5742, 2 / 2014 (1 VI 2014 r.)