- F.
- Th. (onom.),
- Dc.
- NGl.
- B.
imię własne bogini Minerwy jako patronki talentów
i nauk, stąd także sam talent i
zdolności; nomen proprium Minervae deae, ingeniorum et disciplinarum praesidis, inde etiam ingenium
ipsum.
Praec.
usurpatur in locut.
α.
in malam partem
aliquid crassiori Minerva dicere, exarare (
OSTR.
p. 139, COPERN. Rv p. 255
=
p. 178
ed. nov.)
, ignavia hebetis ingenii
aut crassae Minervae (
Tom. III
p. 402, a.
1515).
β.
in bonam partem
crassioris (memorabilis, rarae) Minervae (
DŁUG. Op. p. 5 et 197, id.
Hist. V
p. 557
),
simili sensu
pinguiorem Minervam sortiri (
ib.
p. 700
),
item
castam Minervam amare et litteris operam dare (
MIECH. Chr.
p. 6
)
, casta Minerva frui (
ZABOR. Coel.
p. 1
),
etiam Minerva alicuius et genus eminet (
DŁUG. Clen.
p. 52
)
.