- F.
- Th. (rec.),
- Bl.
I.
1.
zbyt wiele sobie pozwalając, zuchwale, gwałtownie;
modo licentioso, effrenate, vehementer
DŁUG. Hist. I p. 360 ( = II p. 123 ed.nov.) : rex ... nullo monitore castigatus l-ius grassabatur.
KodPol I p. 343 (a. 1484) : bona monasterij ... l-e (ed. lucentiose) turbare consuevit.
AKapSąd III p. 270 (a. 1499) : quomodo ... verba inhonesta passim et scurilia coram ribaldis l-e diceret in tabernis.
ADAM p. 300 : nimis ... l-e plura tibi vendicas.Ita saepius.
Syn.
et iuxta posita
scandalose (
AKap
p. 101, a.
1550)
, violenter (
Concl.
p. 213, a.
1536).
2.
samowolnie; ad
arbitrium, insolenter
ArHist X p. 214 (a. 1551) : rectores, qui ... homines ad ecclesias suas convocant ex alienis parochiis pro indulgenciis eosque laxe, nimis absolute et l-e a censuris ... absolvunt.
ZabDziej IV 1 , p. 62 (a. 1552) : iussus solvere ex officio ... noluit, sed l-e atque temere cum dehonestatione officii discessit.
II.
w sposób dozwolony, legalnie; modo concesso, licite
DokMp II p. 337 (a. 1450) : dum non l-e ipsorum alicui potum ... perfundet, tenetur adimplere illud octuale, de quo bibitur.
MPH V p. 983 (a. 1517) : hinc inde l-ius absque adimadvertentia magistri vel prioris habeant occasionem divagari clerici.Cf. LICENTIOSUS II.