- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- NGl.
- A.
- L. (laudi-),
- N.
[
comp.
magis laudabilior :
SCARB. Glor.
p. 75
:
quanto sit desperabilior aegrotus, tanto magis laudabilior medicus praedicetur.
superl.
multum laudabilis :
id. Sap. III
p. 202
:
multum laudabile est.
plurimum laudabilis, cf.
infra 50.]
I.
1.
godny pochwały, zasługujący na uznanie, chwalebny,
chlubny; laude dignus,
acceptabilis, laudandus.
N. constr.
a.
sq.
abl.
b.
sq.
in
c.
abl.
MARTIN. OP. Chr. p. 419 : in hoc quam plurimum l-is fuit, quod etc.c. sq. ex:
*RHist XXXIX p. 57 (a. 1445) : quem regem ex actibus suis strenuis audivit satis esse l-em.
2.
należyty, doskonały, nieskazitelny; integer, bonus,
perfectus.
Praec.
fama, opinio
sim., item
gressus
(
RFil XXVIII
p. 312, saec.
XV
:
planus et l-is ...
eius Christi gressus, morigeratus plurimum ipsius incessus
).
N.
locut.
laudabilis memoriae
i. q. beatae
KodWp I p. 143 (a. 1234) : l-is memorie ... antecessor nostre.
II.
1.
zawierający pochwałę, pochwalny; qui laudem
affert, honorificus.
2.
zawierający
uznanie, potwierdzający; qui
approbationem continet
PommUrk III p. 266 (a. 1296) : ea, que hominum excedere possunt memoriam, l-i scripture testimonio roborentur.
StPPP II p. 536 (a. 1444) : Nicolaus ... vituperatus in nobilitate et milicia sua ... literam l-em ac sollempnem ... regis ... in iudicio ... reposuit.
Ib. VII p. 437 (a. 1490) : iudicium ... uisa approbatione l-i nobilitatis ... Iohannis sufficienti et decenti ... ipsum circa iura ... nobilium ... remansit.