- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- NGl.
I.
1.
łaciński;
Latialis.
2.
pochodzący, wywodzący się z Italii; Italia oriundus, Italus
CracArt I p. 24 (a. 1396) : per pannificos L-os.
II.
subst.
Latinus,,
-i
m.
łacinnik, człowiek mówiący po łacinie, znający język łaciński; linguae Latinae peritus
GALL p. 39, 20 : L-orum et Slauorum quotquot estis incole.
Tom. XII p. 250 (a. 1530) : vocatur Albertus Trzebski, nobilis ... L-us bene, Germanus et Polonus perfectissimus.Glossa Pol.
GLb p. 56 : 1-us «laczynyk».Occ. wyznawca kościoła łacińskiego tj. rzymskiego; qui fidem Ecclesiae Latinae i. Romanae profitetur
WROCŁ. EpitConcl fol. c IIa : magister ... agit de principio, a quo procedit et quid L-i et quid Greci in hoc sentiunt.