- F.
- Th.
- S.
- A.
I.
propr. ironia,
subtelna drwina, zwł. jako figura retoryczna polegająca na
wyrażaniu myśli przeciwnymi słowami;
dissimulatio, sarcasmus (praec.
rhet.
t.t., saec.
XVI).
II.
transl.
występek; crimen, scelus
KsgRachKr II p. 39 (a. 1374) : Voitchin ... prohibitus est a civitate ad C annos et dies propter istam y-am sive crimen, quod Nicolaum ... gladio penetravit.Cf. IRONICUS II et IRONICE II.