- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- A.
- H.
I.
(de rebus)
nieokreślony, nieoznaczony, niepewny, wątpliwy, nieznany; non
manifestus, non probatus, occultus,
dubius, ignotus; dicitur praec. de
α. opinione, spe; item de memoria (
KodWp I
p. 540,
a. 1287).
β.
de hora mortis sim.
γ.
de pugna sim.
δ.
de
cursu
i. q. vacillans, titubans.
ε.
de
proventibus
niestały; inconstans,
instabilis (
KodPol I
p. 134, a.
1290).
Inde
abs. loco subst.
incertum,,
-i
n.
a.
stan niepewności, wątpliwy los, położenie;
res (condicio) non certa,
ambigua.
N. locut.
incertum habere (
Dogiel IV
p. 214, a.
1521),
item
incertum habetur (
DŁUG. LibBen I
p. 316
)
et
sub incerto constitui (
CodPom
p. 297, a.
1220)
.
b.
niejasność, dwuznaczność;
aliquid non definitum, ambiguum, dubium.
N.
gram.
GŁOG. Alex. II fol. d Ib : prima et secunda persona euocant tertiam et non econuerso; ratio huius est ista, quia prima et secunda persona significant certe et finite, sed tercia persona significat incerte et infinite, modo omne i-um et infinitum debet specificari et limitari per finitum et certum.
II.
de hominibus
1.
niepewny, niezdecydowany, chwiejny;
qui dubitat, haesitat, consilii
expers, cunctans.
N.
constr. sq.
de.
2.
podejrzany, niepewny; non
certus,
suspectus.