- F.
- Th.
- S.
- L.
log. et gram.
t. t. dotyczący
wnioskowania (lub wynikania logicznego), wnioskujący, qui ad concludendi actum pertinet, colligendi vim habet, collectivus,
ratiocinativus
1.
gram. coniunctio
(saec.
XV).
2.
log.
, praec.
a.
consequentia :
GŁOG. Hisp. fol. 159b : arguendo ab eodem ad idem est consequentia bona, non quidem probatiua sed i-a; idem enim infert se ipsum, sed idem non probat se ipsum, vt bene sequitur: homo currit, ergo homo currit.
b.
syllogismus:
GŁOG. Anal. fol. 41b : potest ... esse sylogismus i-us in falsis sicut in veris.
c.
argumentatio, oratio, propositio:
WROCŁ. Dial. fol. A IIIb : omnis oratio habens antecedens et consequens cum nota illationis illatiue tenta est i-a conseqeuntis ex antecedente.Et
ib. paulo infra omnis argumentatio est i-a conseqentis ex antecedente.
Ib. fol. D IIa : ille propositiones dicuntur equipollere in veritate et falsitate formaliter, quarum vtraque est i-a alterius in consequentia bona et formali propter aduentum negationis.Ita saepius.
d.
virtus, vis (praemissarum)
ExPhys fol. h IVa : premisse secundum vim i-am earum sunt causa efficiens conclusionis.
BYSTRZ. AnalPost fol. a VIIb : premisse demonstrationis dupliciter possunt congnosci: vno modo seorsum et diuisim ... alio modo ... secundum quod sunt propositiones, hoc est, prout in eis est virtus i-a conclusionis ratione dispositionis earum in modo et figura et applicationis ad conclusionem.
Dicitur item de
elencho (
GŁOG.
ExLog
fol. 100b
)
, esse (
ib.
fol. 3b
;
id. Hisp.
fol. 133a
)
;, principio (
id. Porph. fol. dd VIIb).
Opp.
probativus
Constr.
abs. vel sq. gen.
(saepe c.
accedente
ex)
ut supra. Abs. loco
subst.
illativum,,
-i
n.
to co wywodzi, wywodzenie (wynikanie);
id quod infert, illatio
WROCŁ. Dial. fol. A IIIa : passio illa communissima in logica esse i-um consequentis ex antecedente.Cf. Th. VII 1,339,60 sq.