[HORTIVUS]
s.
ORTIVUS,
-a, -um
(hortus)
- (Th. A. s. v. hortinus) Dc. H. N.
ogrodowy, hodowany w ogrodzie; qui in horto nascitur, colitur, hortensis
TPaw IV p. 684 (a. 1398) : inter se habent conjunctim benivole uti ... pascuis, lingnis, seminibus, omnibus fructibus ... sine fructibus o-is, nisi in hereditate.