- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- N.
I.
harmonijny,oparty
na harmonii; qui ad harmoniam (cf.
s.
v. I)
pertinet.
Abs. loco subst.
harmonica,,
-ae
f.
harmonia, nauka
o zgodności dźwięków; sonorum harmoniae doctrina.
II.
melodyjny; modulatus
PAUL. CR. p. 186, v. 14 : canit h-is docta caterva sonis.Cf. Th. VI 2538, 5 sqq.