- F.
- Th.
- S.
- Dc.
- L.
- N.
- K.
I.
1.
zdatność, zdolność, możność;
aptitudo,
facultas.
Praec.
phil.
Syn.
naturalis inclinatio (
WROCŁ. Dial. fol. A IIa)
, idoneitas, promptitudo
(
GŁOG. ExLog
fol. 74b
).
Occ.
loco appellationis
honorificae
StPPP X p. 42 (saec. XV in.) : de formacione petitionum sciendum ... ponunt ... verbum rogo ... deinde ... serenitatem ... decenciam, subtilitatem, a-em, prodenciam vestram.
2.
stosowność, odpowiedniość; opportunitas, convenientia
WŁODK. Tract. p. 176 : ut bellum sit iustum ... posset addi ... h-s temporis, quia quaedam sunt tempora, quibus bella et iusta sunt prohibita (cf. id. ScrSel I p. 131).
Id. ScrSel III p. 92 : h-s titulorum, quos Cruciferi se habere pretendunt ... super terris ... Polonorum.
II.
iur. uznanie
zdatności kogoś do czegoś, uprawnienie; ius atque facultas alicui tradita
ArPrawn V p. 523 (a. 1517) : priusquam canonicus ad optionem ... admittatur, teneatur obtinere ... a-em ad optandum.Occ. uprawnienie rzemieślnicze; facultas artificium aliquod exercendi
APozn II p. 154 (a. 1485) : differencia inter ... Sebastianum filium ... Francisci barbitonsoris ... et magistros aurifabrorum ... de et super h-is nota, quam ipsi Sebastiano ... obiecerunt, quod non sit habilis ad artificium aurifabratus.
N. constr. ad
I—II: a.
sq.
gen.
obi.
GŁOG. Alex. II fol. R IIIa : a-s intelligendi antecedens in relatiuo.b. sq. ad, cf.