- F.
- Th.
- Bl.
- S.
- Dc.
- B.
- N.
- A.
I.
propr. geniusz, duch
opiekuńczy człowieka;
deus tutelaris.
Inde: talent, zdolności; ingenium,
indoles.
Occ. ród,
rodzina; genus, familia
Tom. IV p. 306 (a. 1518) : necessarium est, ut id genus homines, tanta dignitatis excellentia pollentes, excellentium quoque g-orum connubiis potiantur et gaudeant.
II.
transl. radości
życia; vitae
iucunditates.
N.
locut.
genio indulgere (
PAUL. CR.
p. 106, v. 89
), servire (
IANIC.
p. 218, v. 91
).
Eodem sensu
genium colere (
CRIC.
p. 182, v. 8
).
Opp.
genium defraudare (
Tom. VII
p. 56, a.
1524
et saepius).